ਬਜ਼ੁਰਗ ਲੋਕ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਿੱਠ ਦੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਮਰ ਵਧਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਸਰਤ। ਇਹ ਪਿੱਠ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਸਰਵਉੱਤਮ ਇਲਾਜ ਹੈ ਪਰ ਇਸਦੀ ਬੇਧਿਆਨੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਸਰਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇਹ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਉੱਠਦੇ-ਬੈਠਦੇ, ਤੁਰਦੇ ਤੇ ਝੁਕਦੇ ਹੋ। ਬੈਠਣ, ਝੁਕਣ ਜਾਂ ਉੱਠਣ ਵੇਲੇ ਸਾਡੀ ਰੀੜ੍ਹ ‘ਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਦਬਾਅ ਤੇ ਤਣਾਅ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਸੁੰਗੜਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਪਿੱਠ ਦਰਦ, ਗਠੀਆ ਆਦਿ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਬਸ ਕੁਝ ਸਾਵਧਾਨੀਆਂ ਰੱਖੋ, ਜਿਵੇਂ :
* ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕਣੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋੜੋ ਤੇ ਪਿੱਠ ਸਿੱਧੀ ਰੱਖੋ।
* ਪਿੱਠ ਜਾਂ ਮੋਢੇ ਕਦੇ ਵੀ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਾ ਤੁਰੋ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰੱਖੋ।
* ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮੇਂ ਤਕ ਬੈਠਣਾ ਪਵੇ ਤਾਂ ਵਿਚੋਂ-ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚੋ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੁਰੋ।
* ਭਾਰ ਨਾ ਵਧਣ ਦਿਓ। ਇਸ ਨਾਲ ਰੀੜ੍ਹ ‘ਤੇ ਭਾਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
* ਠੋਸ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਸੌਂਵੋ। ਕਰਵਟ ਲੈ ਕੇ ਸੌਂਵੋ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਦੇ ਭਾਰ ਸੌਂਵੋ। ਪੇਟ ਦੇ ਭਾਰ ਕਦੇ ਨਾ ਸੌਂਵੋ। ਇਸ ਨਾਲ ਰੀੜ੍ਹ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
* ਪਿੱਠ ਦੀਆਂ ਮਾਸਪੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਤੇ ਰੀੜ੍ਹ ਨੂੰ ਤਣਾਅ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਸਰਤ ਕਰੋ।
—ਸੋਨੀ ਮਲਹੋਤਰਾ

ਸਿਹਤ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ

ਡਾ. ਰਿਪੁਦਮਨ ਸਿੰਘ

ਭਾਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਸੰਤੁਲਤ ਭੋਜਨ ‘ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਥਾਂ ਥਾਂ ਫੂਡ ਸਪਲੀਮੈਂਟਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਿਹਤ ਵਿਗੜਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਆਪਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ, ਕਿਤੇ ਤਾਂ ਗੜਬੜ ਹੈ ਹੀ, ਇਹ ਮੰਨ ਲੈਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਭੁੱਲ ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਅਮੁੱਲੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਸੋ ਸਾਡਾ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦਾਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਸੁਧਾਰੀ ਜਾਵੇ।
ਜੀਵਨ ਚਲਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਰੱਬ ਨੇ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦਿਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਬੁਰੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵੀ। ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵੱਲ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਚਰੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਫਿਰ ਬਿਮਾਰ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਖਰਚ ਕੇ ਸੁਰਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਤਾਂ ਜਾਨਵਰ ਹੀ ਚੰਗੇ ਨੇ ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਢਾਂਚੇ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰੱਬ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਖਾਣ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਵੱਲ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਖੁਦਾ ਨੇ ਇੰਨੀ ਵਧੀਆ ਪੈਕਿੰਗ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਫਰੀਜ਼ਰ ਤੋਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਬੰਦਾ ਹਾਲੇ ਤੀਕ ਪ੍ਰਜਰਵੇਸ਼ਨ ਦੇ ਢੰਗ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖਾਜਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬੀਜ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੁਦਰਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਫਾਈਬਰ ਅਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦ ਬੀਜ ਫਾਇਬਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਸੇਫ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੀਵ ਵੀ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਮਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਰਨਾ ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਖੁਰਾਕ ਵਿਚ ਆਪਾਂ ਨੇ ਫਾਈਬਰ (ਰੇਸ਼ੇ ਯੁਕਤ) ਖਾਦ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਥਾਂ ਦੇਣੀ ਹੈ।
ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੋਟੀ ਭਾਵੇਂ ਕਣਕ ਦੀ ਹੋਵੇ ਚਾਹੇ ਮੱਕੀ, ਬਾਜਰੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਜੁਆਰ ਦੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ, ਹਰੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਸਮੇਤ ਛਿਲਕੇ ਫਲ ਜਾਂ ਕੱਚੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਪਾਸਤਾ, ਗਿਰੀ ਵਾਲੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੰਜ ਕਰਨਾ ਇਸ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ:
- ਜੀਵ ਦੀ ਪਾਚਣ ਕ੍ਰਿਆ ਵਿਚ ਇਸ ਦੀ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਹੈ। ਫਾਈਬਰ ਪਾਚਣ ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਖਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਖਾਏ ਹੋਏ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਮ ਕਰਨ ਵਿਚ ਅਤੇ ਅਣਪਚੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਮਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਵਿਚ ਮਦਦਗਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਾਈਬਰ ਯੁਕਤ ਭੋਜਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰ ਮੋਟੇ ਬੰਦਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਜਿਹੜੇ ਆਂਤੜੀਆਂ ਦੇ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤਾ ਕਰ ਕਬਜ਼ ਅਤੇ ਬਵਾਸੀਰ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਦਵਾਈ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਅਮਰਬਾਣ ਵੀ। ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਇਸ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਤਾਂ ਉਹ ਰੋਗ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
-ਅਜਿਹੀ ਖੁਰਾਕ ਜਿਸ ਵਿਚ ਫਾਈਬਰ ਦੀ ਮਿਕਦਾਰ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਖਾਣ ਨਾਲ ਕੈਂਸਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਫਾਈਬਰ ਯੁਕਤ ਖੁਰਾਕ ਵਿਚ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਚਿਕਨਾਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜ਼ੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਹੀ ਲਾਹੇਵੰਦ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਕਲਾਸਟ੍ਰੋਲ ਵੀ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਾਈਬਰ ਵਾਲੀ ਖੁਰਾਕ ਵਿਚ ਵਿਟਾਮਿਨ ਵੀ ਚੰਗੀ ਮਿਕਦਾਰ ਵਿਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਛਿਲਕੇਦਾਰ ਦਾਲਾਂ ਵਿਚ ਫਾਈਬਰ, ਲੋਹਾ ਅਤੇ ਵਿਟਾਮਿਨ ਚੰਗੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਦਾਲਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
-ਇਹ ਵੀ ਗਿਆਤ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਫਾਈਬਰ ਭਰਪੂਰ ਖਾਣਾ ਦਿਲ ਦੇ ਰੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵਰਦਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਰਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਤੇ ਕਲਾਸਟ੍ਰੋਲ ਨਿਯਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਧੂਮੇਹ ਦਾ ਰੋਗ ਵੀ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਫਟਕੇਗਾ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦਾ ਗੁਲੂਕੋਜ਼ ਨਿਯਮਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਸ ਅਜਿਹੀ ਖੁਰਾਕ ਖਾਣ ਦੀ ਆਦਤ ਪਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਸਵਾਦ ਕੁਝ ਫਿਕਲਾ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਤਾਂ ਆਪਾਂ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ।
-ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿਚ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਆਰਟੀਫੀਸ਼ਲ ਫਾਈਬਰ ਸਪਲੀਮੈਂਟ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਬੰਦਾ ਮੂਰਖ ਹੀ ਰਹੇਗਾ ਜੇ ਅਸਲੀ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਫਾਈਬਰ ਸੋਮਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਕਲੀਆਂ ਦੇ ਮਗਰ ਲੱਗੇ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੋੜ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਹੈ ਬਸ 30-35 ਗ੍ਰਾਮ ਫਾਈਬਰ ਦਿਹਾੜੀ ਵਿਚ। ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਪਾਸ ਤਾਂ ਅਤੁੱਟ ਭੰਡਾਰ ਹੈ ਕਦੇ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਬੰਦਾ ਵਰਤ ਵਰਤ ਕੇ ਭਾਵੇਂ ਥੱਕ ਜਾਵੇ=ਦੇਦਾ ਦੇ ਲੈਦੇ ਥਕਿ ਪਾਹਿ= ਅਲਾਹੀ ਬਾਣੀ ਸੱਚ ਹੈ।
-ਕਣਕ ਦਾ ਆਟਾ ਸਮੇਤ ਚੋਕਰ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਬੇਅੰਤ ਭੰਡਾਰ ਹੈ ਫਾਈਬਰ ਦਾ ਇਸ ਵਿਚ, ਹੁਣ ਇਹ ਨਾ ਪੁਛ ਬੈਠਣਾ ਕਿ ਚੋਕਰ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਕਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਚੋਕਰ, ਸਾਰਾ ਤਾਂ ਛਾਂਣਬੂਰੇ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਚੱਕੀ ਵਾਲੇ ਛਾਂਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਾਂ ਤਾਂ ਫੋਕਟ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ ਸਵਾਦ ਤੇ ਰੰਗ ਰੂਪ ਲਈ। ਰਹਿੰਦੀ ਕਸਰ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰਥ ਹੈ ਸਲਾਦ ਭਾਵੇਂ ਮੂਲੀ, ਗਾਜਰ, ਸ਼ਲਗਮ ਜਾਂ ਫਿਰ ਅੱਜ ਦਾ ਮਹਿੰਗਾ ਪਿਆਜ਼ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਫਾਈਬਰ ਵੀ ਮਿਲੇਗਾ ਨਾਲੇ ਸਿਹਤ ਲਈ ਵਿਟਾਮਿਨ ਤੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਖਣਿਜ ਵੀ, ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹੋਗੇ ਸਾਰੀ ਉਮਰ। ਪਿਸਤਾ ਬਾਦਾਮ, ਹੋਰ ਨਾ ਸਹੀ, ਚਾਹੇ ਮਗਜ਼ ਹੀ ਵਰਤ ਲਵੋ, ਬਹੁਤ ਹਨ। ਤਰਬੂਜ਼ ਖਰਬੂਜਾ ਖਾਓ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਿਰੀਆਂ ਦੇਣਗੇ ਗਿਰੀਆਂ ਕੱਢਦੇ ਟਾਈਮ ਪਾਸ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
-ਬੇਹਤਰ ਹੈ ਕਿ ਫਲਾਂ ਤੇ ਸਬਜੀਆਂ ਦੇ ਜੂਸ ਪੀਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਛਿਲਕੇ ਸਮੇਤ ਖਾਓ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਫਾਈਬਰ ਮਿਲ ਜਾਏਗਾ ਤੁਹਾਨੂੰ। ਪਤਾ ਚਲ ਹੀ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਫਾਈਬਰ ਤਾਂ ਮਿਲੇਗਾ ਹੀ ਨਾਲ ਨਾਲ ਫੈਟ ਰਹਿਤ ਵੀ ਰਹੋਗੇ ਤੇ ਮੋਟਾਪਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਢੁਕੇਗਾ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ। ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਸਿਰਫ ਹਿੰਮਤ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ, ਬੰਦੇ ਲਈ। ਖਾਣ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਅਤੁੱਟ ਹੈ ਕੁਦਰਤ ਪਾਸ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸ਼ੁਧ ਤੇ ਸਵੱਛ ਰੂਪ ਵਿਚ। ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਸਹੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਅਤੇ ਦਿੱਤੀ ਸੌਗਾਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ। ਇਹ ਕੰਮ ਵੀ ਆਪਾਂ ਰਲ ਮਿਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕੁਝ ਖਰਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿਸੇ ਦਾ। ਬਸ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਰਫ ਆਪਾਂ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨਾ ਨਾ ਭੁੱਲੀਏ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਤਾ ਹੈ, ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨ ਲਈ। ਆਓ ਫਿਰ ਸੱਚੇ ਮਨੋ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸ਼ੁਕਰ ਹੈ ਮਾਲਿਕ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤੁਸਾਂ ਸਾਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਅਤੇ ਧਰਮ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਤੋਂ।
ਮੋਬਾਈਲ: 98152-00134

ਨਵੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਉਪਕਰਣਾਂ ਨੇ ਕਈ ਸਿਹਤ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਹੱਲ ਕੱਢਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਕਈ ਲਾਇਲਾਜ ਰੋਗਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਇਆ ਜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਬਾਂਝਪਣ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਔਲਾਦ ਬਿਨਾਂ ਸੁੰਨਾ ਪਿਆ ਹੈ। ਦਿਨ-ਬ-ਦਿਨ  ਬਾਂਝਪਣ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ‘ਚੋਂ ਕਈ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕਈ-ਕਈ ਸਾਲ ਔਲਾਦ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਆਧੁਨਿਕ ਉਪਕਰਣਾਂ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰੀ ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਾਇਲਾਜ ਸਮਝੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ  ਕਈ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਆ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਇਸਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ ਦਵਾਈ ਕਿਤੋਂ ਵੀ ਖਰੀਦੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਪਰ ਇਲਾਜ ਮਾਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨੀਮ ਹਕੀਮ ਖਤਰਾ ਏ ਜਾਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ  ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁਹਾਲੀ ਸਥਿਤ ਕੋਸਮੋ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ  ਬਾਂਝਪਣ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਮਾਹਿਰ ਅਤੇ ਆਈ.ਵੀ.ਐਫ. ਸੈਂਟਰ ਦੀ ਮੁਖੀ ਡਾਕਟਰ ਵੰਦਨਾ ਨਰੂਲਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਾਂਝਪਣ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕਈ ਕੇਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰਿਆਣਾ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਨਿਰਸੰਤਾਨ ਜੋੜੇ ਦੇ ਕੇਸ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਜੋੜੇ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ 16 ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਭਵ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾਵਾਂ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਡਾਕਟਰ ਵੰਦਨਾ ਨੇ ਇਸ ਕੇਸ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਉਪਕਰਣਾਂ, ਤਜਰਬੇ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਨੇਪਰੇ ਚਾੜ੍ਹਿਆ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਅਵਸਥਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕਈ ਹੋਰ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆਂ। ਅਤਿ-ਆਧੁਨਿਕ ਦੂਰਬੀਨ ਨਾਲ ਔਰਤ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਫਲੌਪਿਅਨ ਟਿਊਬਾਂ ਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਸਨ ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਚੇਦਾਨੀ ਦੀ ਟੀ.ਬੀ. ਸੀ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਬੱਚੇ ਦਾਨੀ ਦੀ ਟੀ.ਬੀ. ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਨਿਜਾਤ ਦਿਵਾਉਣੀ ਸੀ।     ਇੱਕ ਸਾਲ ਟੀ.ਬੀ. ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਔਰਤ ਨੂੰ 9″9 (9ntra “terine 9nsemination) ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪੜਾਅ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਤੀਜੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਠਹਿਰਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ ਦੀ ਕਿਰਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਜਾਂਚ ਨਾਲ 37 ਹਫ਼ਤੇ ਬਾਅਦ ਇਸ ਔਰਤ ਨੇ 25 ਅਕਤੂਬਰ, 2010 ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੜਕੇ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਅਪਰੇਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਨਿਰਸੰਤਾਨ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਤੋਂ 16 ਸਾਲ ਮਗਰੋਂ ਆਧੁਨਿਕ ਉਪਕਰਣਾਂ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰੀ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਔਲਾਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ।
- ਬ੍ਰਜੇਸ਼ ਕਾਲੀਆ
ਮੋਬਾਈਲ:98157-54320

ਅਮਿਤ ਰਿਸ਼ੀ

ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਹਰ ਸਾਲ 2.60 ਕਰੋੜ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ 50 ਹਜ਼ਾਰ ਬੱਚੇ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ 40 ਹਜ਼ਾਰ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੋਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ‘ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸਰਜਰੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦਵਾਈਆਂ ਦਾ ਅਸਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨ ਵੀ ਬੇਅਸਰ ਸਾਬਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਰੀਜ਼ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਗੁੰਮਨਾਮ ਜਿਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਜੇਕਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਇਕ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਉਸ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਦਵਾਈਆਂ, ਸਰਜਰੀ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਤਦ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਸ ਆਧੁਨਿਕ ਇਲਾਜ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਨਾ ਸਿਰਫ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬੋਲ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹੁਣ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਲਾਜ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਲੋਕ ਇਸਦਾ ਫਾਇਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਉਠਾ ਰਹੇ। ਇਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਕਮੀ ਤੇ ਇਸ ਇਲਾਜ ਨੂੰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਹਿਰ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਕਮੀ ਹੈ। 100 ਕਰੋੜ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਬਾਦੀ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ  ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਹੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇਗੀ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਦੇ ਸਰਜਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 100 ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਅਤੇ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿਚ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿਚ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੈ। ਕਾਰਨ, ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿਚ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਇਕ ਡਾਕਟਰ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ ਅਪਰੇਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜ਼ਰੂਰ ਪਿਛਲੇ ਇਕ ਸਾਲ ਵਿਚ ਕੁਝ ਇੰਪਲਾਂਟ ਹੋਏ ਹਨ। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਚ ਤਾਂ ਕਰੂਣੇਸ਼ ਗੁਪਤਾ ਇਕੱਲੇ ਡਾਕਟਰ ਹਨ, ਜੋ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ ਪਿੰਗਲਵਾੜਾ ਸੰਸਥਾ ਵੀ ਮੁਫਤ ਵਿਚ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਕਰਵਾ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰ ਇਲਾਜ ਮਹਿੰਗਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਿੰਗਲਵਾੜਾ ਇਹ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਡਾ. ਕਰੂਣੇਸ਼ ਗੁਪਤਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਸਾਲ ਬਹਿਰੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਕੱਲੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਚ ਹੀ 1500 ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਮਰੀਜ਼ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਇਲਾਜ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਦੋ ਫੀਸਦੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। 16 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਤਕਨੀਕ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਤਕ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ 7500 ਇੰਪਲਾਂਟ ਹੋਏ ਹਨ ਜਦੋਂਕਿ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਸਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਕਮੀ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਡਾ. ਗੁਪਤਾ ਮੁਤਾਬਕ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਬੱਚੇ ਦਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਟੈਸਟ (ਹੀਅਰਿੰਗ ਟੈਸਟ) ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਵੀ ਅੰਧ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਦਵਾਈਆਂ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬਹਿਰੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ‘ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਇਲਾਜ ਫੇਲ੍ਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਇਕ ਚਮਤਕਾਰ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਡਿਟੈਕਟ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਬਹਿਰੇਪਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤਕ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਹਰਕਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੁਣ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦਾ ਟੈਸਟ ਕਰਵਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤਕ ਦੇ ਬੱਚੇ  ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਡਾ. ਗੁਪਤਾ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਇਕ ਮਹਿੰਗਾ ਇਲਾਜ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਇਲਾਜ ‘ਤੇ ਪੈਸੇ ਖਰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਲਾਜ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਲਈ ਅਪਾਹਜ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੱਚਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੋਝ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ। ਪਰ ਅਨਪੜ੍ਹਤਾ, ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਕਮੀ ਦੇ ਚਲਦਿਆਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਲਾਜ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਇਕ ਨਰਕ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਅ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਪੋਲੀਓ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ‘ਚ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅੱਜ ਇਸ ਬੀਮਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਬਹਿਰੇਪਣ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਚਾਰ ਮੁਹਿੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਾਕਲੀਅਰ ਇੰਪਲਾਂਟ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਮੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਗਰੀਬ ਮਰੀਜ਼ ਵੀ  ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਕਣ।            ਮੋਬਾਈਲ:98882-96987

A woman who has not uttered a word for more than a decade has had her speech restored after a voicebox was transplanted on her at Davis Medical Centre, University of California, reports Daily Mail, London.Brenda Jensen, 52, had been unable to speak or breathe on her own for 11 years.

The transplant not only restored her speech but her sense of taste and smell as well. She is now re-learning how to swallow and could soon eat and drink normally again.It is only the second time a voicebox transplant has been performed anywhere in the world.Jensen from Modesto, California, lost her voice after complications during surgery for kidney failure in 1999.

The breathing tube used in the procedure damaged her throat and caused scar tissue, which meant she could not breathe unaided.She was dependent on a tracheotomy tube for breathing and was only able to communicate through a handheld electronic device which produced artificial robot-like sounds.

Then last October surgeons replaced her larynx (voicebox), thyroid gland and trachea (windpipe), in an 18-hour operation.Just 13 days afterwards she was able to speak to doctors and her family.While her voice remains hoarse at times, it has improved significantly since the operation thanks to the regeneration of nerves in her throat.

If all goes well, her tracheotomy tube will soon be removed.Today she met the international surgical team who performed the transplant at the University of California’s Davis Medical Centre.It included UK surgeon Martin Birchall, professor of laryngology at University College London.Professor Birchall, said: ‘We’ve been amazed how well it’s gone, to be honest.

‘I’m very confident she’ll have a normal or nearly normal voice.’Ms Jensen said: ‘I feel so blessed to have been given this opportunity. It is a miracle. I’m talking, talking, talking, which just amazes my family and friends.’”Every day is a new beginning for me. I’m working so hard to use my vocal cords and train my muscles to swallow.

‘I’ll probably never sing in a choir or anything but it’s exciting to talk normally, and I can’t wait to eat, drink and swim again.’Ms Jensen, a diabetic who underwent a kidney and pancreas transplant four years ago, was already taking immunosuppressant drugs to prevent those organs being rejected.

This made her a good candidate for the current procedure, which was made possible by a female organ donor killed in an accident.

Although the transplant involved a donor, the voice Ms Jensen speaks with is her own due to the way air moves through her mouth and way sound is articulated by her tongue.The only other known larynx transplant took place at the Cleveland Clinic in Ohio in 1998.Professor Birchall said that, until now, patients have only faced reconstructive techniques dating back 150 years.

‘This transplant provides us with a much greater understanding about the viability of laryngotracheal transplantation and patient response, and it may prove a good option to help other people,’ he said.

Lead surgeon on the transplant, Dr Gregory Farwell, from UC Davis, said: ‘We are absolutely delighted with the results of this extraordinary case.’”The larynx is an incredibly complex organ, with intricate nerves and muscles functioning to provide voice and allow breathing.’Ms Jensen was not considered suitable for other, conventional surgery because the passage of air through her voicebox and windpipe was completely blocked.

Fitness fanatic Kathryn Weir’s life turned into a ‘living hell’ when her weight mysteriously shot up, making her so fat she was ashamed to leave the house.The sporty 26-year-old, who enjoyed 90-minute sessions in the gym, ballooned from a trim size 10 to a size 18 in the space of a few weeks, reports Daily Mail, London.Doctors were baffled when Kathryn Weir, from Widnes, Cheshire, suddenly began to gain weight around her stomach for no apparent reason.

Her face became bloated and swollen and she began to grow dark hairs on her chest and back.Her bones became so brittle that one of her legs ‘snapped’ when she was on a night out – breaking under her weight.She was finally diagnosed with Cushing’s syndrome, a rare tumour on the pituitary gland, after five years of anguish.

The condition, which affects fewer than one in 200,000 people, causes a small tumour to develop next to the pituitary gland,affecting the hormones released into the bloodstream.

Kathryn, who works as a carer for people with disabilities, said: ‘Cushing’s syndrome has transformed me into a completely different person.

‘I’m ashamed to go anywhere or see anyone now. I rarely leave the house.

‘I used to take such pride in my appearance – I was devastated when I started gaining weight. My friends tried to save my feelings and didn’t say anything, but when we went out, people assumed I was pregnant, because my belly was so huge, but my arms and legs are still very skinny.

‘I was mortified when I kept having to tell people I wasn’t expecting.’I couldn’t find any clothes to fit me, because my middle was so big but my legs weren’t.

‘If I don’t tie my trousers up with a belt, they fall down because my legs are so much smaller than my bum.’I wasn’t eating any more than normal, and I wasn’t exercising any less – but everyone was baffled by my symptoms.’I couldn’t understand what was happening to me – and neither could my doctors.’

After five years of tests and hospital visits, Kathryn was diagnosed by doctors at Warrington Hospital in December 2010.

The syndrome affects the amount of Cortisol released into the body, causing major rapid weight gain around the middle.It also makes sufferers’ faces bloated and round – known as a ‘moon face’.

The tumour can also cause brittle bones or osteoporosis, a condition usually associated with elderly women.Kathryn is due to have an operation next month in which surgeons are hoping they will be able to remove the tumour and get her life back to normal.

She added: ‘I’m really very lucky that I was able to be diagnosed and that surgeons are hopeful that they can cure me.

‘It took years for doctors to realise what was wrong with me, but some people never get diagnosed.

‘If the tumour had never been spotted, the osteoporosis could have got so bad that it could have killed me.

‘I’ve been in a living hell for the last six years – and it’s only now that I can start to see a light at the end of the tunnel.

‘There are times when I’ve felt like I didn’t even want to go to work, because I felt everyone was staring at me.

‘But thanks to my family and friends, who have stood by me, I have managed to make it through, and hope that I can go back to being fit and healthy Kathryn soon.’

Ahmedabad, Jan 18: A  deadly virus called CCHF ( Crimean Congo Haemorrhage Fever)  has caused the death of a lady patient, and the doctor and nurse attending on her  in Ahmedabad’s Shalby Hospital.

Amina Momin, aged 30, from Karod village in Sanand died of this  virus on January 3. Dr Gagan sharma, 38, of Shalby Hospital and a nurse Asha John of the same hospital contracted the deadly virus and died on January 13 and today respectively.

The nurse died in Sterling Hospital today  A team from the National Institute of Virology, Pune has confirmed the virus.

Door-to-door survey has begun in village Karod.

Amina’s husband Hussain rahman and his brother Hussain Rasool have also contracted the virus, doctors said.

Crimean-Congo haemorrhagic fever (CCHF) is a viral haemorrhagic fever of the Nairovirus group. Although primarily a zoonosis, sporadic cases and outbreaks of CCHF affecting humans do occur. The disease is endemic in many countries in Africa, Europe and Asia, and during 2001, cases or outbreaks have been recorded in Kosovo, Albania, Iran, Pakistan, and South Africa.

The disease was first described in the Crimea in 1944 and given the name Crimean haemorrhagic fever. In 1969 it was recognized that the pathogen causing Crimean haemorrhagic fever was the same as that responsible for an illness identified in 1956 in the Congo, and linkage of the 2 place names resulted in the current name for the disease and the virus. CCHF is a severe disease in humans, with a high mortality rate. Fortunately, human illness occurs infrequently, although animal infection may be more common.
The geographical distribution of the virus, like that of its tick vector, is widespread. Evidence of CCHF virus has been found in Africa, Asia, the Middle East and Eastern Europe. Healthcare workers in endemic areas should be aware of the illness and the correct infection control procedures to protect themselves and their patients from the risk of nosocomial (hospital-acquired) infection.

The virus which causes CCHF is a Nairovirus, a group of related viruses forming one of the five genera in the Bunyaviridae family of viruses. All of the 32 members of the Nairovirus genus are transmitted by argasid or ixodid ticks, but only three have been implicated as causes of human disease: the Dugbe and Nairobi sheep viruses, and CCHF, which is the most important human pathogen amongst them.

Clinical features

•    The length of the incubation period for the illness appears to depend on the mode of acquisition of the virus. Following infection via tick bite, the incubation period is usually one to three days, with a maximum of nine days. The incubation period following contact with infected blood or tissues is usually five to six days, with a documented maximum of 13 days.

•    Onset of symptoms is sudden, with fever, myalgia (aching muscles), dizziness, neck pain and stiffness, backache, headache, sore eyes and photophobia (sensitivity to light). There may be nausea, vomiting and sore throat early on, which may be accompanied by diarrhoea and generalised abdominal pain. Over the next few days, the patient may experience sharp mood swings, and may become confused and aggressive. After two to four days, the agitation may be replaced by sleepiness, depression and lassitude, and the abdominal pain may localize to the right upper quadrant, with detectable hepatomegaly (liver enlargement).

•    Other clinical signs which emerge include tachycardia (fast heart rate), lymphadenopathy (enlarged lymph nodes), and a petechial rash (a rash caused by bleeding into the skin), both on internal mucosal surfaces, such as in the mouth and throat, and on the skin. The petechiae may give way to ecchymoses (like a petechial rash, but covering larger areas) and other haemorrhagic phenomena such as melaena (bleeding from the upper bowel, passed as altered blood in the faeces), haematuria (blood in the urine), epistaxis (nosebleeds) and bleeding from the gums. There is usually evidence of hepatitis. The severely ill may develop hepatorenal (i.e., liver and kidney) and pulmonary failure after the fifth day of illness.

•    The mortality rate from CCHF is approximately 30%, with death occurring in the second week of illness. In those patients who recover, improvement generally begins on the ninth or tenth day after the onset of illness.

COMMENTS

EMAIL | PRINT

FONT SIZE

Surat, Dec 11 : 45-year-old Shobhnaben became probably India’s first surrogate mother for her daughter Bhavika, and gave birth to two babies through the IVF method in a Surat hospital.

Shobhna, a mother of four, was depressed when she found her daughter Bhavika was born without  a womb at birth.  Bhavika told this to her fiance Saurabh, who married her despite her physical drawback.

The couple first hunted for a surrogate mother, but in view of legal tangles involved, they could not hire one.

It was then that Shobhnaben came forward to offer her womb.

The doctors in Surat faced a problem. Since Bhavika had no womb, there were very few hormones in her body from which female eggs could be extracted.

Bhavika was first given hormonal treatment after which the male sperm from Saurabh and female eggs from Bhavika were taken in a test tube to be inserted in Shobhna’s womb.

There were four embryos in the beginning, out of which one died, the other was very weak which was taken out, but the remaining two embryos were fine. After conceiving for nine months, Shobhnaben gave birth to two healthy babies, says Dr Pooja Nadkarni.

The family celebrated the birth of the babies both in the hospital and in their home in Surat.